A year in Bangkok

ฉันย้ายมาอยู่กรุงเทพได้หนึ่งปีแล้ว

ตอนแรกทุกอย่างยากไปหมด ตั้งแต่อากาศจนถึงภาษา

อากาศร้อนจนฉันไม่อยากออกจากห้องตอนกลางวัน

อาหารที่คนไทยบอกว่าไม่เผ็ดเลย ก็ยังเผ็ดเกินไปสำหรับฉัน

เวลาไปซื้อของ ฉันพูดได้แค่ไม่กี่คำ

คนขายพูดอะไรมา ฉันก็ได้แต่ยิ้ม

แต่ผ่านไปสามเดือน ฉันก็เริ่มชินกับชีวิตที่นี่

ฉันเรียนภาษาไทยทุกวันหลังเลิกงาน

ตอนนี้ฉันกินส้มตำได้แล้ว แต่ยังต้องสั่งเผ็ดน้อยอยู่

ป้าที่ขายส้มตำข้างบ้านจำฉันได้ และชอบถามว่าไปไหนมา

ฉันมีเพื่อนคนไทยหลายคนที่รู้จักจากที่ทำงานและโรงเรียนสอนภาษา

วันเสาร์ เรามักจะไปกินข้าวด้วยกันที่ตลาดนัด

เพื่อนบอกว่าภาษาไทยของฉันดีขึ้นเยอะ

ฉันเข้าใจแล้วว่าการเรียนภาษาไม่ใช่แค่การจำคำศัพท์ แต่คือการเข้าใจคนที่พูดภาษานั้น

เช่น ในภาษาของฉันไม่มีคำว่าเกรงใจ

แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่ามันหมายถึงอะไร และทำไมคนไทยใช้บ่อย

ปีหน้าฉันอยากอ่านและเขียนให้เก่งกว่านี้

และถ้ามีโอกาส ฉันอยากไปเที่ยวทางเหนือกับเพื่อนคนไทย

ตอนนี้กรุงเทพเป็นบ้านหลังที่สองของฉันแล้วค่ะ